" (...) in order to be very clear in my mind where I am going, I have to repeat it."

- Mal Waldron

Humor is niet altijd om te lachen.

Informatie die terecht niemand interesseert werd ooit zorgvuldig in archieven opgeborgen en ten hoogste af en toe door een overijverige historicus als grondstof aangewend voor een of andere studie. In het overgrote deel van de gevallen werd dat archief na zoveel jaren bij het grote huisvuil gezet. Nu heeft alles een eeuwige wikipediapagina. Terwijl het leven en sterven van een regulier mens in 99.99% van de gevallen volstrekt oninteressant is en nauwelijks als bewijs van eender wat kan dienen.

Vroeger had je muziek. Nu heb je sound design. Vroeger leefden mensen. Nu doen ze aan lifestyle.

Je hoeft de naam 'Heidegger' maar op te roepen om te weten waar identiteitspolitiek altijd weer eindigt.

Acties die als diplomatie geduid worden maskeren vaak pure angst.

"We are what we pretend to be, so we must be careful about what we pretend to be."

- Kurt Vonnegut Jr.

Wie nooit heeft gediend, zal nooit heersen.

"To see what God thinks of money, look at the people he gave it to."

- Dorothy Parker

"Ik heb geen eigendom, ik woon niet samen en heb geen behoefte aan kinderen."

Wie had gedacht dat ik heel wat gemeen heb met wetenschapsfundamentalist Maarten Boudry?

Zij die hysterisch staan te schreeuwen dat ze "het niet meer pikken", pikken als het er echt op aankomt bijna alles.

"Ik begrijp dit niet" zou altijd moeten zijn: "Ik begrijp dit nog niet".

"People only need me when they're down and gone to seed"

Mark E. Smith. Dood. Snik. Dan maar Hex Enduction Hour op volume 11 door de kamer jagen. Iemand misschien een beter idee?

De gelukzaligheid een stuk muziek opnieuw te horen als de eerste keer.

Voor het fascisme dat het gevolg is van te veel kapitalisme, te veel liberalisme en te veel democratie zal men toch een nieuwe naam moeten bedenken.

Duizenden boeken gelezen ondertussen, maar pas sinds The Tunnel van William Gass zaliger weet ik dat literatuur angst kan aanjagen. Zelfverklaarde Angstmeister Bataille, zelfs giganten als Gaddis en Krasznahorkai zijn mietjes in vergelijking. Dostojevski en Beckett vechten om de brokken.

In tijden als deze, waarin culturele en morele degeneratie hand in hand gaan, is het naïef te denken dat het allemaal wel in orde komt, en op bijna misdadige wijze medeplichtig om standaarden uit betere tijden te verlagen. Je hoort en ziet zelfs de besten nog vasthouden aan het begrip vooruitgang, terwijl die er helemaal niet meer is. Men is blijkbaar vergeten dat "Nee, dit niet" de eerste mogelijke daad van verzet is. Soms zijn doemprofetieën eerlijker dan voluntarisme.    

De grote politieke tragedie van deze tijd is dat de democratie zijn autoriteit heeft verloren. Democratie is gebaseerd op respect. Lelijke zusje en opvolgster, populisme, heeft enkel nog een gebrek aan zelfrespect.

Als alle volkeren die de ooit de wereld in de palm van hun hand hielden maken Engelsen, Nederlanders, Amerikanen, Arabieren en Fransen zich vooral veel illusies.

De geschiedenis maakt dat ze zich dat kunnen permitteren.

Voorlopig.

Het grootste verwijt dat je ongebreideld kapitalisme kan maken is nog dat het mensen verandert in grijpgrage verwende kinderen.